I

Jij bent hier niet voor niets heen gestuurd door je baas. De planeet Sarcosa barst van nuttige resources. Denk: oneindige energie. Een grammetje kan een stad op Aarde tien jaar lang voorzien van stroom. Dus wat er ook gebeurt, hoe dood je ook gaat, focus je op je werk. Gooi je lichaam in de tandwielen van het kapitaal. Voor niets komt de zon op.

Hoe vaak komt de zon hier eigenlijk op? Jaren, maanden? 

Je bent naar deze vreemde planeet gestuurd door een bedrijf, maar nu je er bent, klonteren de dagen samen. Er klopt iets niet. Waar is de rest van je team? Waarom doen je collega’s zo raar? Waarom keer je steeds terug als je doodgaat? Je wilt antwoorden. De corpo-AI in je thuisbasis heeft ze. Zijn devies is simpel: niet zeuren, werken. 

"Ik speel deze game ‘s avonds en ik denk ‘m overdag."

De antwoorden van de AI zijn vooral irritant. Het is alsof iemand met een bordje staat te zwaaien met de tekst ‘kapitalisme = de duivel’. Die boodschap is on the nose. Zeker in een Housemarque-game voelt zulk bot schrijfwerk misplaatst. Zalig zijn de onwetenden. Die dialoog met de AI is een red herring.

Geniet van die simpele kapitalisme-metafoor zolang ze duurt. Saros verkent de diepste krochten van ambiguïteit. Steeds als je denkt dat je weet waar het verhaal over gaat, trekt Saros het vloerkleed onder je vandaan. Ja, in die zin lijkt Saros op Returnal. Maar Saros gaat op dat front nog veel, veel verder dan Returnal.

II

Het is na tien uur overduidelijk dat Returnal en Saros iets belangrijks gemeen hebben.

Ik kan zelfs vandaag de dag nog uren nadenken over Returnal. Het beste aan Returnal is dat je na het uitspelen, dit essay van videogame-connaisseur Jacob Geller kunt kijken. Die game leeft mede door dat essay nog steeds in mijn brein - wat niet geheel toevallig ook een thema is in een boek van diezelfde Jacob Geller.

Returnal eindigt niet als je je PlayStation 5 uitzet. Returnal eindigt niet eens na het einde. Die game leeft daarna verder in je brein. Hoewel Returnal het verhaal beter vertelt dan Saros, blijft ook Saros nu al dagen hangen in mijn brein. Ik speel deze game ‘s avonds en ik denk ‘m overdag.

III

De aftiteling van Saros rolt na bijna 25 uur naar mijn tv-meubel. Ik ben duizelig van de waanzinnige actie, mijn handen klam van de eindbaas. In mijn hoofd draaien radertjes op volle toeren. Ik pak de laptop erbij. Het googelen begint. Saros. Coast. Yellow. Doordraaiende teamgenoten. Wat betekent dat nou allemaal? 

The King in Yellow helpt niet met het snappen van Saros - enkel met het verwerken ervan. 

De laptop kan weer dicht want dit spel is nog niet uit. Geen essay van Geller, geen posts op Reddit. Ik blijf zonder antwoorden achter op deze vreemde planeet. Het is natuurlijk geen verrassing dat Saros zonder handboek komt. Ik bel collega’s die de game ook spelen. Zij hebben antwoorden. Ik heb die van mij. 

We zijn het enkel eens over de klasse van dit spel.

IV

Drie dagen na de aftiteling en Het Gele Teken is afgegeven. 

Na het lezen van Saros’ overduidelijke inspiratiebron snap ik mijn eigen drang naar antwoorden iets beter. Je hebt dat werk van de Amerikaanse auteur Robert W. Chambers uit 1895 niet nodig om Saros te waarderen. The King in Yellow helpt niet met het snappen van Saros - enkel met het verwerken ervan. 

Wie The King in Yellow heeft gelezen, snapt in elk geval de ironie. Drie dagen na de aftiteling ben ik nog altijd bezig met Saros. Het verschil tussen normaal en gek is louter de duur van waanzin. Sarcosa leeft al dagenlang in mijn brein. Toch knap. Het is Housemarque opnieuw gelukt.

"Ook ik ben gek geworden op Sarcosa."

Ik was bang dat Returnal de grootste vijand zou zijn van Saros. Hoe overtref je als ontwikkelaar zo’n meesterwerk, een game die een thema zó kundig verweeft met de gameplay? Saros geeft geen antwoord op die vraag - of andere vragen, om eerlijk te zijn. Saros lijkt op Returnal, maar nog meer dan Returnal, is Saros jouw projectie.

Waar thema’s in Returnal blijven drijven, dien je ze in Saros op te duiken. Ik ben begonnen met het lezen van boeken. Zelfs documentaires zijn de revue gepasseerd. In die obsessie schuilt een simpele metafoor. Een metafoor die net zo on the nose is als die corpo-AI: ook ik ben gek geworden op Sarcosa.

Niet in de laatste plaats omdat die shit weer onmogelijk moeilijk is.