Zwartrijdend in een goederentrein naar zijn oude woonplaats is Mick Carter getuige van een gewelddadige schietpartij. Dan wordt hij achtervolgd door hightech soldaten die hem in een reservoir gooien, waarin hij verdrinkt. Maar dan merkt hij dat hij weer levend is geworden, iets terug in de tijd, een paar seconden vlak voordat hij doodging... Zo begint dit krankzinnige web van complotten, moord en de obsessie van een gek.

Dit point-and-click avontuur is een ongeveer 8 uur durende komische pulp thriller waarin je door interactie met de mensen en voorwerpen die je tegenkomt erachter probeert te komen wat er aan de hand is. Het is ontwikkeld voor PC, waardoor de besturing zoals gebruikelijk vooral met de muis gebeurt. Maar ook voor consoles met twinstick controls is er een goedwerkende manier gevonden om jezelf door het spel te bewegen. Met het linkerpookje kun je Mick door de verschillende scènes laten bewegen. Maar wanneer je het rechterpookje een bepaalde richting op wijst, verschijnt er een cirkel rond Mick, met rode bolletjes die de points-of-interest in de buurt aanduiden. Zo doorzoek je de verschillende locaties, combineert de voorwerpen die je vindt op creatieve wijze tot nuttige tools. Met weinig precisie kun je ook op een console met zekerheid een ruimte verlaten, zonder de angst dat je wat gemist hebt. Dit werkt heel fijn en zorgde ervoor dat ik vrij weinig 'vast zat' op een bepaalde puzzel.

Die puzzels zijn goed vertegenwoordigd, ze verweven zich vrij goed door het verhaal, waardoor ze, zeker in het begin, vrij natuurlijk aanvoelen. Dit dipt wel een beetje richting het midden van de game, waar sommige acties wat 'fetch-questerig' aan kunnen voelen omdat er veel heen en weer gereisd moet worden om bepaalde dingen aan elkaar te rijgen. De game is hier redelijk rechtlijnig en kon het hier en daar een beetje als werken aanvoelen om verder te komen in het verhaal. Maar dit is een kortdurende ergernis die je snel weer vergeten bent als je richting het einde van het verhaal komt. Hier herpakt het zich weer en halen de ontwikkelingen elkaar snel in.

Het hoofdpersonage Mick heeft wat weg van een stereotype vagebond die liever wegrent van zijn problemen dan ze confronteert. Smoezelig gekleed en redelijk platzak gaat hij met een ruwe argwaan door het leven. Dit maakt dat de interactie met zijn medespelers soms een voelbare wrijving heeft. Die gesprekken voelen natuurlijk aan, de stem-acteurs hebben echt wat moois neergezet! Het tempo zit er ook goed in, gebeurtenissen volgen elkaar met rasse schreden. In de zoektocht naar wat er precies speelt, worden de verschillende locaties aangekleed met een indrukwekkende sfeer en dark-synth-achtige 80s muziek. Dit werkt heel goed samen met de pixelige gritty artstyle van de game en geeft het spel een vibe die niet zou misstaan in een grindhouse exploitatiefilm uit de 70s.

Sommige scènes worden aangevuld met uitgebreide en soms bijna literaire beschrijvingen van Mick, alsof hij verslaggeeft aan de speler. Teksten als "The shovel sinks easily into the saturated earth" en "My sister, Annie, takes my arm and pushes me through a wall of shocked whispers, snickering, and clicking of tongues" doorspekken het verhaal. De schrijvers schuwen hierbij ook niet voor het plaatsen van wat slimme grapjes, maar die ga ik hier niet verklappen.

Deze indie, gemaakt door de twee mannen van indie game studio Powerhoof (Melbourne, Australië) is al sinds 2017 in de maak als een zijprojectje, maar kreeg vanaf 2021 momentum als een volwaardige game. Barney Cumming (animator) en Dave Lloyd (programmeur) zijn de grote bedenkers, maar uiteindelijk, telde de credits 7 mensen. Weer een mooi voorbeeld dat een goed en leuk spel geen miljoenen budget nodig heeft.

Op het moment van schrijven is het voor 2 tientjes op te pikken. Het is een game met een goed narratief wat slim in elkaar gestoken is. De besturing werkt fijn en door het lekkere tempo verveelt de game nergens. Als je een noir-achtige setting met een ruw randje kan waarderen, is het, ondanks de mid-game dip, zeker de moeite waard!