Resident Evil Requiem is het negende hoofddeel in deze horrorreeks. Het is af en toe eng, het is af en toe grappig, het is af en toe pure schiet-actie, het is continu ontzettend mooi - en dan is het afgelopen. Requiem zoekt nooit het tempo giusto maar loopt ook zelden uit de pas.

Je begint de game als de angstige CIA-agente Grace, een nieuw hoofdpersonage, in een gigantisch privaat ziekenhuis. Je bent nergens veilig, overal zijn zombies, af en toe zwelt de muziek aan – behalve in de hoofdhal, je veilige haven. Dat segment duurt een uur of drie en doet in alles denken aan de allereerste Resident Evil.

Tien minuten later sta je als Leon Kennedy met een sluipschuttersgeweer zombies neer te pompen vanuit een kerktoren. Nadat hij de laatste zombie heeft omgelegd, pompt hij er een oneliner uit. Dat is de belangrijkste wisselwerking in Resident Evil Requiem. Met op twee: het wisselen tussen hoofdpersonages Grace en Leon.

De spanning is er nog steeds als je Leon speelt, alleen ben jij nu het gevaar. Nu horen de zombies de muziek aanzwellen. Leons brok in de game, niet te verwarren met zijn adamsappel, doet juist in alles denken aan de actie uit Resident Evil 4. Zoveel verschillende smaken zouden niet moeten werken, zou je zeggen.

Hechtingen

Gelukkig hebben deze twee hoofdpersonages altijd die essentiële gemene deler: tempo. Nieuwe wapens, jump scares, buitensporige actie: het zijn allemaal momenten an sich en ze worden allemaal met chirurgische precisie aan elkaar geregen. De hechtingen zie je duidelijk zitten, maar een kniesoor die daar wat om geeft. Deze game flowt.

Begrijp me niet verkeerd: dit is alsnog een hobbelige rit, maar de littekens tekenen deze Resident Evil. Deze serie gaat al mee sinds de eerste PlayStation en heeft zichzelf meermaals opnieuw uitgevonden. Requiem rijgt al die verschillende filosofieën aan elkaar. Het resultaat is onophoudelijk vermakelijk.

Opengesneden, dichtgeritst – je wordt het in Requiem in sneltreinvaart. Het verschil tussen een brede glimlach en letterlijk angstzweet kan luttele seconden zijn.

Crescendo

Resident Evil Requiem werkt beter dan deze game zou moeten werken. Het is een verboden cliché om in game-recensies te spreken over een ‘achtbaanrit’. Maar als iedereen nou even de andere kant op kijkt, dit is immers de eerste recensie op RonenErik.com, laat mij dan zeggen: wat een achtbaanrit.

Tuurlijk zijn er hobbels. Het eerste lange segment met Leon duurt... te lang. Dan merk je ook dat de game soms een andere logica hanteert dan jij. Bijvoorbeeld omdat de game wil dat je links gaat terwijl je al links bent gegaan. Dit is geen tempo giusto - het crescendo is zelfs ronduit belachelijk, zelfs na tien uur op en af de rails.

Maar ja, Requiem is óók tien uur lang een game die je wilt blijven spelen. Juist daarom verdient-ie een 9 op de Ron en Erik Schaal.