Moet elke game een zwaar en doorwrocht verhaal hebben als The Last of Us? Natuurlijk niet! Net zo min als elke film Schindler’s List hoeft te zijn.

De scifi puzzel-shooter Pragmata begrijpt zijn opdracht maar al te goed. In deze tijden snakken we naar iets vrolijks en luchtigs, met een vleugje dramatiek om je aandacht erbij te houden. Dus kies een heldere insteek, geef ons een boeiende omgeving en unieke gameplay, en doe er een strik omheen. Wat Pragmata goed doet, doet het ook écht goed.

AI, Robot

Aan het begin van Pragmata lijkt de game toch bijna achter The Last of Us aan te hobbelen. Jij speelt als Hugh, een astronaut die met zijn team naar een basis op de maan wordt gestuurd. Er is al een tijdje geen contact meer geweest, dus het is hoog tijd om polshoogte te nemen.

Hughs team sneuvelt al snel na een aardbeving (maanbeving?), waarna hij kennismaakt met de androïde Diana. Deze robot ziet eruit en gedraagt zich als een meisje van zes. Oei, en Hugh heeft net nog aan zijn teamgenoten lopen verkondigen dat hij zo’n hekel heeft aan kinderen!

Dat moet haast wel ontaarden in een TLOU-achtig vader-kind-verhaal, waarin twee mensen die elkaar niet liggen toch langzaam naar elkaar toegroeien. Of niet? Nee hoor, Pragmata heeft haarfijn door dat we wel genoeg hebben van die clichématige ‘sad dad’-opzet.

Binnen tien minuten zijn Hugh en Diana beste vrienden. Zonder enige aanleiding zou hij plotseling zijn leven geven om deze schattige robot te beschermen. Hartstikke prima, dan kunnen wij lekker de maanbasis gaan verkennen.

Pragmaanta

Je denkt misschien: hoeveel variatie kun je nou tegenkomen op de maan? Het antwoord: heel veel. In deze basis is namelijk een gigantische 3d-printer uitgevonden. Daarmee kan letterlijk alles geprint worden met het stofje lunafilament (zeg maar de unobtanium van de maan).

Zo wandel je van een steriele ruimtebasis naar een wilde tuin vol planten, of sta je plotseling in een 3d-geprinte versie van New York. Maar dan wel een verwrongen versie waarin de printer af en toe hapert en nachtmerries uitspuwt.

Dat komt allemaal door de op hol geslagen AI die de maanbasis bestuurt (nog zo’n cliché waar Pragmata wijselijk niet te lang bij stilstaat). Die stuurt ook hordes griezelige robots op je af, want het grootste gevaar voor de mensheid is natuurlijk de mensheid zelf. Deze creaties waren ooit bedacht om ons mensen te dienen, maar nu willen ze je vooral doormidden klieven met een plasmazwaard.

De gameplay is waar Pragmata schittert. Terwijl jij als Hugh als een bezetene kogels ontwijkt, moet je met Diana het pantser van de vijandelijke robots hacken voordat je echt schade kunt toebrengen. Rechtsboven in het scherm verschijnt een grid, waar je met de ‘face buttons’ doorheen manoeuvreert. Met vierkantje ga je naar links, met kruisje naar onder, je kent het wel. Inderdaad, dat moet je zien uit te vogelen terwijl je tegelijkertijd Hugh in leven probeert te houden.

Hoe sterker de vijand, hoe ingewikkelder dat grid wordt. Als een volleerde doolhovenier moet je langs corrupte pantsers bewegen, of juist over vakjes met power-ups die je allerlei voordelen opleveren. Pas als de hack is gelukt, kan Hugh verwoestend uithalen met zijn arsenaal.

Het lijkt een beetje een gimmick, en misschien is het dat ook, maar dan wel eentje die ongelooflijk goed werkt. Na de 12 uur die het me kostte om Pragmata uit te spelen, ben ik die schietactie nog altijd niet zat.

Alle ruimte

Daar komt bij dat de game het tempo er perfect in houdt. Elke keer dat ik ben uitgekeken op een wapen of vaardigheid, krijg ik weer een nieuw stukje speelgoed aangereikt. Nieuwe wapens geven me handvaten om grote groepen vijanden tegelijk de baas te kunnen, en met nieuwe hackmodules laat ik de schade steeds verder oplopen. Met Diana ros ik zo iedereen omver.

Als ik die actie even zat ben, kan ik terecht bij de trainingsmissies, waarin ik hindernisbanen moet overwinnen of zo snel mogelijk vijanden uitschakel. Alles wat ik doe, levert me langzaam materiaal op om nieuwe skills te ontgrendelen, wapens te scoren of gewoon mijn ruimtepakkie aan te passen. Zo pruttelt de game de hele tijd in een prettig tempo vooruit.

En ach, zo slecht is dat verhaal nou ook weer niet. Je wint er geen Libris Literatuurprijs mee, maar het komt allemaal uit een warm hart. Hugh die aan Diana uitlegt wat een strand is, waarom mensen een verjaardag vieren en hoe een waterpistool werkt (meestal doen we dat buiten!): probeer dat maar eens zonder glimlach te doorstaan. Om nog maar te zwijgen van de koddige kindertekeningen waar Diana je mee verblijdt.

Pragmata is gewoon precies wat het moet zijn. Een boeiende omgeving, verrassende gameplay en een goed verteerbaar verhaaltje dat het allemaal op zijn plek houdt. En na 12 uur is het ook weer klaar. Zo worden ze zelden nog gemaakt.