Het fundament dat Tetris heet

Een nieuw spel ontdekken gebeurt mij niet vaak anno 2026.

Als persoon die geboren is in 1986 en opgroeide in de 90's behoor ik waarschijnlijk tot de eerste generatie die “echt” opgroeide met videogames. Als klein mannetje heb ik de eerste zes jaar van mijn bestaan doorgebracht, compleet onwetend, wat videogames precies waren.

En toen was daar Tetris (en Mario)!

De hoeveelheid uren die ik besteed heb aan het draaien en neerleggen van blokjes is ontelbaar. Tetris was zelfs zo'n fenomeen, dat de volwassenen om mij heen interesse toonde in de goedkopere Kruidvat knock-offs.
De jaren 90 waren daarnaast ook een broedkamer voor genres, elk jaar ontdekte je wel iets nieuws, iets spannends, iets dat je wilde proberen.

Zo ook RTS (Real Time Strategy) en Turn Based games. Van die games waarvan je denkt "nou nog een potje" die gevaarlijk zijn voor je nachtrust, je kent ze wel.
Warcraft, Starcraft, Command & Conquer, Red Alert, Civilization, Cossacks en Total War, om maar een aantal legendes te noemen uit een veel langere lijst.

Het bouwen, managen, maar vooral vooruit kijken en nadenken over de te nemen stappen, was prikkelend, spannend. Je voelde jezelf een slimmer mens worden (of dat echt zo is, laat ik in het midden).

Tegeltjestrekje

In de eerste alinea sprak ik over het ontdekken van nieuwe games, en laat Drop Duchy nou net zo'n spel zijn waar ik op voorhand nooit van had gehoord, maar plots op mijn pad kwam.

Om te beginnen: ik vind het spel echt verslavend leuk. De grafische stijl is eenvoudig en cosy, de muziek is lekker ontspannen, middeleeuwse vibes en de besturing is toegankelijk.
Precies wat ik zoek tussen al het triple-A geweld door. Maar, wat is Drop Duchy nou eigenlijk?

Drop Duchy is, hier komt het, een Tetris-like Rogue-like strategy Catan-sim.
Tenminste, zo noem ik het.

Het concept is simpel om te starten. Je hebt tegels in de vorm van traditionele Tetris-vormen die je in een raster naar beneden laat vallen. Deze tegels zijn er in verschillende smaken: gras, bos, rivier en rots om mee te beginnen.

Deze tegels worden afgewisseld door gebouwen zoals: boerderijen, houthakkerijen, molens, visserijen, maar ook barakken, forten en boogschutterijen om een paar voorbeelden te noemen.

Zodra je een rij compleet maakt (in Tetris verdween deze rij) wordt deze “explored”, verkend dus. Afhankelijk van de tegels op die rij verdien je grondstoffen zoals graan, steen, goud (zei er iemand Catan?) die je later kan gebruiken voor het opwaarderen van je tegels.

Elke gebouwtegel heeft een plaatsingsvoordeel en een bereik. Een houthakker plaats je het liefs zo veel mogelijk tussen de bomen. Het bereik geeft aan hoeveel stukjes tegel om je heen worden beïnvloed. Met grondstoffen die je kan verdienen kunnen deze worden opgewaardeerd.

Drop Tile Empire

Elke run bestaat uit drie actes. Elke acte heeft een baasgevecht. Bereik je het einde van Acte 3, dan kom je in de eindeloze Acte 4.

Zodra je begint zie je een bord met een houten pion die je over een bord beweegt.
Op voorhand kun je de verschillende richtingen bekijken, hier wordt namelijk weergegeven hoe veel tegels van een bepaald type vaak voorkomen. Heb je meer bos gerelateerde tegels, dan is het wijs het pad te kiezen dat dat meer faciliteert.

Oké, tegeltjes neerleggen die bij elkaar horen, prima! Wat kan er fout gaan?
De tegels dienen zich aan in willekeurige volgorde. Het kan dus zo maar voorkomen dat jouw houthakkertje helemaal aan het begin komt, terwijl je bostegels pas later in de roulatie komen.
Naast jouw eigen gebouwtegels, krijg je ook te maken met tegels van je tegenstander.
In een ideale situatie plaats jij, jouw gebouwen zo gunstig en die van je vijand zo ongunstig mogelijk.

Dít is waar Drop Duchy dieper wordt, want op voorhand plan jij je landjes en gebouwtjes, maar wordt dit gedwarsboomd door een vijandige tegel, die maar al te graag gebruik maakt van jouw reeds neergelegde landjes.
Gelukkig is daar de “ reserve” plek voor, hier kan je één tegeltje mee in de wacht zetten, maar ja… wat te doen als er een tweede vijandige tegel komt? Dan wordt het kiezen tussen twee kwaden.

Zodra het gehele venster vol ligt met tegels breekt de gevechtsfase aan. Afhankelijk van hoe je tegels geplaatst zijn en de bonussen zijn uitgedeeld, beschikt jouw leger (blauw) en dat van de vijand (rood) over een aantal manschappen.

In principe telt de wet van de meeste, maar er is een " steen, papier, schaar" methode, (zwaard, bijl en peilen). Elk van de types is sterker tegen een bepaald type en zwakker tegen een bepaald type. Je selecteert je manschappen in desgewenst volgorde aan en op die volgorde worden de aanvallen uitgevoerd.

Heb jij nog manschappen over, gefeliciteerd jij wint. Heeft de vijand manschappen over, dan verlies je en gaat het overgebleven aantal van jouw gezondheid af. Staat je gezondheid op 0, dan is het spel voorbij en kun je opnieuw beginnen. Een nieuw spel begint met vijftig gezondheid punten, maar deze kunnen door progressie vermeerderd worden.

Na verloop van tijd leer je hoe je effectief en strategisch het beste resultaat behaalt, maar dit doe je door vallen en opstaan.
Door te spelen en queesten te voltooien verdien je punten, die vervolgens besteed kunnen worden in een ontwikkelingsboom. Hierdoor unlock je nieuwe landjes, gebouwen en ontwikkelingskaarten die als perk dienen tijdens je speelsessies.

De Hertog ordeelt

Drop Duchy is uitgekomen in 2025, maar kwam in 2026 pas op mijn radar.
Het spel pakt makkelijk op, de mechanieken zijn toegankelijk en overzichtelijk.
Naarmate je het spel verder afpelt, kom je steeds een laagje dieper.

Je krijgt steeds meer variatie in landen met de daarbij behorende gebouwtegels, die voor diepere gameplay zorgen. Neem bijvoorbeeld een jagershut. Deze kapt niet, maar verkrijgt hout aan de hand van de hoeveel aaneengeschakelde tegels bos die je hebt, terwijl een houthakker de omringde tegels juist kapt.
Krijg je een booschuttersdorp, die juist baat heeft bij bossen nadat je je houthakker het werk hebt laten doen… Tja succes…

Soms bekruipt mij het Engelse gezegde “less is more” waarbij je hoopt op minder variatie zodat je tenminste lekker kan doorbouwen, maar nee, “hier heb je een rotslandje” terwijl ik geen rotsgebouwen heb!

Al met al houd ik van dit spel. Het werkt therapeutisch, rustgevend, maar prikkelt voldoende.
Het is ook zo'n spel waarvan ik denk “nou, nog een potje” en ja, die zijn gevaarlijk leuk!