Trigger-warning: Dit spel bevat grof geweld tegen vrouwen en deze review bevat daar beschrijvingen van.

Better Than Dead is een bodycam-shooter die zich afspeelt in de steegjes en achterkamertjes van Hong Kong. In deze stad ben je een jonge vrouw zonder naam die wakker wordt op een smerige matras in een goor appartementencomplex. Al snel wordt duidelijk dat dit appartementencomplex onderdeel is van een vrouwenhandeloperatie. Je kijkt om je heen en op de tafel in de hoek ligt een pistool. Zodra je dit pistool oppakt begint jouw wraak op de mensen die je dit hebben aangedaan.

Opvallende stijl

Wat meteen opvalt aan de game is de grafische stijl die doet denken aan cultklassieker Kane&Lynch 2: Dog Days. Omgevingen worden fotorealistisch weergegeven door een bodycam met fisheye-view. Die bodycam-weergave wordt daarbij consistent toegepast en dat geeft een gegrond gevoel. Bijvoorbeeld krijg je te maken met glare als je tegen een lamp inkijkt, zitten er smoezelige vingervlekken op de lens en blijven bloedspetters lang op je scherm plakken.

Als je vervolgens tegenstanders neerschiet, dan worden hun gezichten gecensureerd met dikke pixels en dit gebeurt ook bij gezichten van onschuldige omstanders. Lijken die al te gruwelijk zijn verminkt worden ook gecensureerd en dit maakt de gruwel van wat er allemaal om je heen gebeurt al te groter. Je hoofd vult zo'n gecensureerd beeld zelf in en meestal zorgt dit voor een groter afgrijzen dan je van een volledig geanimeerd beeld zou krijgen. Want afgrijzen is er in dit spel, het is geen lichte materie die voorbij komt. Meteen aan het begin wordt duidelijk dat je het slachtoffer bent van mensenhandel en dat die mensenhandelaars bepaald niet hebben stilgezeten. In bepaalde kamers liggen vrouwenlijken opgestapeld naast hopen gevulde vuilniszakken, met als duidelijke boodschap dat vrouwen hier als wegwerpartikelen gebruikt worden. Andere kamers hebben camera's gericht op bedden waar gruwelijk verminkte vrouwenlijken op liggen. De implicatie is duidelijk: De mensen waar je tegen vecht zijn zo kwaadaardig als je maar kan zijn en verdienen alle geweld die je op ze uitoefent.

Geweld

En geweld is er in deze game. Meteen aan het begin van het spel krijg je een pistool met een oneindige hoeveelheid kogels en de missie om iedereen op je pad neer te schieten. Daar zit een gimmick bij, namelijk dat je over de grond kan sliden. Als je dit doet vertraagt de tijd even en heb je uitgebreid de tijd om als een soort Max Payne in bullet-time je tegenstanders vakkundig om te leggen. Tenminste, dat is het idee. In de praktijk werkt dit maar matig. Soms ren je recht door een gangetje heen en springt er een tegenstander om de hoek. Op zo'n moment werkt de gameplay goed. Je slide over de grond en maakt een headshot of twee, en dan snap je precies welke gameplay de makers voor ogen hadden.

Maar de levels zijn niet consistent ingericht op rennen en sliden. Het tweede level speelt zich bijvoorbeeld af in een restaurant. Jouw missie is om een kamertje binnen te dringen om dinerende mensenhandelaars te vermoorden. Hiervoor slide je niet over de grond, maar moet je om een hoekje lopen en een deur openen. Vervolgens sta je meteen met je neus op de tegenstanders en is er geen ruimte om te sliden en dus ook geen bullet-time. En op zo'n moment kom je er dan achter dat de reguliere gunplay slecht is. Kogels vliegen alle kanten op en om de haverklap ren je tegen een object of tegenstander aan. Op zo'n moment trekt de hoofdpersoon haar geweer naar zichzelf toe en kun je niet meer schieten. Je schiet dan de helft van de tijd wel en de helft van de tijd niet terwijl je wanhopig probeert een klein beetje afstand te creëren. Op die momenten word je dan snel afgeknald en mag je het level opnieuw proberen. Op zich geen heel groot probleem, want de levels zijn met 1-2 minuten meestal kort. Maar als je vervolgens het level opnieuw probeert en tegen dezelfde problemen aanloopt dan slaat al snel de frustratie toe.

Gemankeerd

Naast de gameplay maakt de game ook andere vreemde keuzes. Zo zijn er bijvoorbeeld ook niet-schietende onschuldige NPCs. Die NPCs mag je dan niet neerschieten, want dan krijg je minpunten. Op zich wel een interessant gegeven voor een bodycam-shooter, maar in deze game werkt dat niet echt. Als je bijvoorbeeld in een massagesalon of pornostudio rondloopt dan kun je je sterk afvragen of er überhaupt onschuldige NPCs rondlopen, of ze nu op je schieten of niet.

Uiteindelijk is Better Than Dead een gemankeerd spel. Het heeft een bepaalde mate van rauwheid die je maar weinig ziet bij andere games, maar de gameplay haalt de game onderuit. Voor een gruizige shooters in Chinese steegjes en achterkamertjes kun je beter het twintig jaar oude Kane&Lynch 2: Dog Days nog eens opstarten. Die game schiet ook niet altijd even lekker, maar daar past de gameplay wel bij het verhaal en de algehele ervaring.

En als je dan een poosje doorspeelt dan realiseer je je ineens dat Better Than Dead juist doet denken aan een andere game. Better Than Dead wil graag snel gaan en lekker doorknallen, maar steeds als je op gang komt knal je ergens tegenaan en sta je weer stil. Dan start je weer op en voordat je het weet sta je weer stil waardoor de game maar niet op gang komt. Better Than Dead is geen Kane&Lynch, Better Than Dead is Sonic.