(Deze tekst is oorspronkelijk in april 2025 geschreven)

Veel games die ik graag speel draaien om een grootse wereld die te verkennen valt, om snelle actie op het puntje van je stoel, om grote setpieces en veel drama. Ergens heb ik dat ook wel nodig in mijn games, want als games puur ‘gameplay-focused’ zijn, haak ik al snel af.

Games speel je om te ontspannen, en hoewel de zojuist beschreven soort games dat ergens zeker doen, speel je ze ook altijd met een lichte laag aan spanning. Over het algemeen een gezonde lichte laag aan spanning, maar spanning desalniettemin. Snelle reacties tijdens combat, bepaalde quests of achievements die te missen zijn als je niet oppast, keuzes in het verhaal die het verdere verloop voorgoed veranderen. Altijd iets om je een beetje ‘zorgen’ over te maken.

Maar ergens had ik het allemaal wel een beetje gezien. ‘Oh, dit is weer de zoveelste openwereld game’. ‘Oh, ik herken de typische RPG blauwdruk hier meteen in’. Het was voor mij moeilijk om echt uit te kijken of te genieten van een game de laatste tijd. Ik speelde deze games wel veel, maar vaak vond ik het gewoon ‘leuk’, en was het meer een invulling van mijn tijd dan dat ik er oprecht, met de volste overtuiging naar uitkeek om ze te spelen.

Dit jaar leek dat ergens te gaan veranderen. Met Indiana Jones & The Great Circle voor PS5, en Clair Obscur: Expedition 33 aan de horizon leek dit een oprecht goed gamejaar voor mij te worden. Ik was mij al aan het klaarstomen voor Clair Obscur, waar ik oprecht heel veel zin in heb, ondanks dat het ergens wel voelt als ‘weer een open wereld RPG’ (red. Wat was ik hier aan het smoken?). Indiana Jones zou ik daarna wel ergens oppikken, als ik in de goeie mindset zit.

En toen kwam Blue Prince.

Blue Prince weet mij enerzijds enorm mentaal te prikkelen zoals ik al jaren niet geprikkeld ben. Mijn werk is niet per se super stimulerend, en games speel ik vaak met mijn verstand enigszins op 0, of een ‘ik laat me wel meevoeren’ instelling. En een game als The Witness, die ik recentelijk heb gespeeld en waar ik na een aantal uur de interesse verloor, voelde net wat te eentonig (in de zin van de soort puzzels die je doet). Dus een game die mijn brein zo prikkelt is erg welkom.

Anderzijds is de game enorm ontspannend. Waar ik bij andere games constant die lichte laag aan spanning voel, of ik er met verstand-op-0 modus in zit, kan ik bij Blue Prince heel makkelijk de controller even neerleggen om na te denken over een puzzel of aanwijzing, of even iets anders in huis doen. De game blijft echter wel altijd bij me. De meerdere puzzels, aanwijzingen, en broodkruimels blijven door mijn hoofd spoken. De gameplay qua directe input is enkel rondlopen en af en toe interacteren met een voorwerp. De game vraagt wat dat betreft niet veel van mij, behalve dat ik verbanden leg en soms (hard) moet nadenken. Als je dan een van je doelen bereikt, dat je een puzzel oplost waar je al even mee zit, of opeens een compleet nieuwe laag in de game ontdekt, dan geeft dat mij zo’n enorme dopamine/ander vergelijkbare neurotransmitter-boost die ik zelden nog voel.

En ik voel mij er weer levendiger door.

Lang heb ik in een soort lichte sleur gezeten, voelde ik mij wat sloom en log. Dat is ergens heel erg eigen aan mij, maar de laatste tijd voelde ik het wat meer. Ik kon niet écht genieten van de games die ik speelde. Mijn dagelijkse leven sleurde mij mee, maar écht stilstaan en genieten leek moeilijk. Misschien moet ik weer vaker gaan mediteren, dacht ik. En het afgelopen jaar heb ik ook een persoonlijk verlies geleden wat natuurlijk een harde klap en intense periode is geweest. Die sleur kon ik wel verklaren.

Maar toen kwam Blue Prince.

Holy shit. Ik voel me zo enorm geprikkeld. Ik leef!

PS: Clair Obscur: Expedition 33 is uiteindelijk een absoluut kunstwerk gebleken en werd mijn GOTY, boven Blue Prince.