In een geheime, door kaarsen verlichte kamer, deed Winston op een avond een oproep aan de hel. Het morele verval van zijn stadje moest maar eens klaar zijn en de hel beantwoordde zijn oproep met een antwoord op dit probleem. Het menselijke lichaam zou met zware machinerie en helse krachten kunnen worden verdraaid en gerekt tot een meer paard-achtige vorm. Winstons stadje, nu vol met zondige inwoners, zou gevuld kunnen worden met magische pony’s! Hiervoor moest hij voor een fabriek zorgen waar ze in gemaakt konden worden. Winston dacht dat ze mooi, aardig en goed zouden zijn. Hel had andere plannen...

Met deze vrij vertaalde premisse begint deze extreem korte horror/comedy game uit 2024 van indie ontwikkelaar David Szymanski. Je start met slechts een zaklamp op zak in de Pony Factory vol op hol geslagen demonische pony's. Winstons plan voor magisch pony's is duidelijk niet gelopen zoals hij had gehoopt. Gelukkig vind je al snel de Maximalist V4 Automatic Bolt Gun (ABG-V4) waarmee je je door de donkere gangen een weg moet banen. De wereld is, op het bloed van de pony’s na, compleet zwart-wit. In het begin kom je pony’s op 4 poten tegen, die zodra je gespot bent schichtig op je afkomen rennen. Als je bekomen bent van de jumpscare en je ABG-V4 is leeggeschoten, kun je je al snel klaarmaken voor wat er verderop op je te wachten staat. 'Staat' is vrij letterlijk, want het gaat dan om tweevoeters, ontdaan van huid, maar met paardenkop (en een unicornhoorntje) die in staat zijn met bliksem naar je te schieten.

De game heeft iets weg van een survival horror, omdat je voor je gevoel altijd net te weinig kogels of health hebt. Gelukkig is er wel overal en nergens ammunitie verstopt, zodat je nooit echt vastloopt. De verplichte keuze tussen het hanteren van je wapen of de zaklamp werkt goed in de game. Tijdens het zoeken naar de uitgang is de zaklamp je vriend, maar zodra je een pony tegenkomt moet je het licht inruilen voor je ABG-V4. Vooral in de donkere gangen en kamers moet je tijdens een gevecht echt op het geluid van de pony's en de korte lichtflitsen van je wapen afgaan, omdat het verder gewoon te donker is om wat te zien. De ruimtes voelen net te krap aan en er zijn weinig plekken om achter te schuilen. De creepy muziek in combinatie met het gegil van de pony's maakt de horrorstempel op deze game meer dan terecht.

Vloeibare bliksem wordt in de fabriek gebruikt om de paarden te ontdoen van huid middels een proces wat 'Whimsical Flaying' wordt genoemd. Het wordt bewaard in slecht onderhouden tanks, die hier en daar lekkage vertonen. De plasjes vloeibare bliksem die daarom hier en daar op de grond liggen maken de traversel net wat interessanter. Je moet er omheen manoeuvreren om niet zelf ook gefileerd te worden, wat zonder pony's overigens een stuk beter dan met. Er wordt door het onderhoudsteam wel aan een mop gewerkt dat geschikt is om elektriciteit te absorberen. Aldus het management.

Wat deze game grappig maakt, naast de absurde premisse, zijn de papieren mededelingen van CEO Winston die verspreid zijn door de fabriek. Dit is de manier waarop de game je laat zien dat Szymanksi's opzet allesbehalve serieus is. Berichtgeving over verplichting voor werknemers om elke week een moreel onderzoek te ondergaan met een maximaal toegestane 'zonde-waarde' van 0.07 is hier vrij normaal. Easter-eggs in de vorm verwijzingen naar andere games van de ontwikkelaar zijn een leuke toevoeging, zoals naar Squirrel Stapler (link).

Als je horror leuk vindt, maar er niet goed tegen kunt, is de korte lengte van deze game misschien wel de perfecte gelegenheid om er eens van te proeven. Dit bite-sized tussendoortje duurt niet meer dan een uur, afhankelijk van met hoeveel lef je door de gangen durft te gaan. David Szymanski creëerde deze game als gevolg van een oefening in snelle game-ontwikkeling. Het is in slechts 7 dagen gemaakt, grotendeels van/met assets die al op de plank lagen. Later zijn er wel kleine verbeteringen doorgevoerd, zoals een in-game settings-menu, maar de basis is onveranderd gebleven. De ontwikkelaar doet met dit spel zijn eigen ding en gezien de korte ontwikkelingstijd is het makkelijk om langs de soms aanwezige jank heen te kijken. Het laat zien dat je voor een sterke ervaring niet altijd een miljoenenbudget nodig hebt. De game houdt de spanningsboog goed vast en heeft, gezien de (met opzet) stupide insteek, een passend over-the-top einde. Als je erachter wil komen wat dat is, zul je eerst even door wat donkere gangen moeten griezelen!