Krrrt, click! Je energiemetertje zit weer vol genoeg om ingezet te kunnen worden voor de skills die je gedurende deze game verzamelt. En die zijn hard nodig, want een beetje rennen en springen is op veel momenten echt niet voldoende. Bij aanvang oogt alles vrij sereen en de rustige, bijna zweverige electro muziek van Nicolas Gueguen begeleidt je door een kleine turorial. Hierna beland je in een grote centrale hal en mag gaan uitzoeken wat de bedoeling is en waar je heen moet. Ik let persoonlijk nooit zo op het verhaal, ik kom voor de gameplay. Maar ‘Mio: Memories in Orbit’ geeft bij aanvang al het gevoel dat er echt iets aan de hand is en dat motiveert om de boel te verkennen. 

Mio is een robotje met een soort gouden haren en bevindt zich in 'The Vessle', een ruimteschip wat 'travellers' ooit naar een verre planeet moest brengen. Tijdens deze reis is er (uiteraard) iets misgegaan en wordt 'The Vessle' nu gerund door op hol geslagen robots. Aan jou (Mio) de schone taak om het ruimteschip te verkennen om te ontdekken wat er gebeurd is en de robots weer in het gereel te krijgen. Je zal je door een geweldig leveldesign bewegen, wat aangekleed is met een backdrop wat met waterverf gemaakt lijkt te zijn. De game is medium lineair, je hebt vaak de mogelijkheid om meerdere kanten te verkennen wat het gevoel van ontdekken versterkt. Dat gevoel wat je krijgt als je per ongeluk een klein gangetje tegenkomt waar een heel groot gebied achter verscholen ligt verveelt nooit.

Tijdens het dolen raak je geregeld je zuurverdiende currency (Nacre) kwijt wanneer je doodgaat. Er zijn geen corpse-runs om het weer op te halen, dus weg is echt weg. Er bestaat wel de mogelijkheid om bij bepaalde NPCs de vloeibare Nacre om te zetten in vaste Nacre, die je niet kwijtraakt wanneer je doodgaat. Wanneer je erin slaagt je Nacre niet te verliezen, kun je het inzetten voor handige upgrades/modifiers. Die upgrades kun je beperkt inzetten middels een soort digitale sockets en afhankelijk van de behoefte van het moment inschakelen. Als je aan het verkennen bent heb je bijvoorbeeld meer aan wat gratis health generation of grotere Nacre drops, maar bij een boss-fight wil je waarschijnlijk juist wat extra damage kunnen doen. Ik heb mezelf soms 10x (of 20x) stukgelopen op een baas, waarna ik een ander setje upgrades koos en het merkbaar makkelijker werd.

Over die boss-fights gesproken, jemig wat zijn die goed zeg! Je komt supercreatief gemaakte bazen tegen, met allemaal compleet andere verschijningsvormen en movesets. Die movesets moet je ook echt even leren door, zoals in elke goede metroidvania of soulsgame, vaak dood te gaan. De eerste bazen zijn nog redelijk te doen, omdat je dan nog relatief weinig vaardigheden hebt om in te zetten, maar zodra je wat verder bent wordt er echt wat van je opgedane vaardigheden verwacht. Die vaardigheden zijn trouwens best leuk! Zoals in veel metroidvanias kun je met nieuw opgedane vaardigheden eerder onbereikbare stukken van de map betreden. En het is gelukkig meer dan alleen een double-jump, denk bijvoorbeeld aan een soort mix tussen een richtbare dash / grapplinghook of whatever het is wat je hier onder ziet.

Oh, en dan heb ik het nog niet eens gehad over het platformen wat je soms moet doen. Het gebeurt bij aanvang niet heel veel, maar ik kon eenmaal goed op weg een gedachte aan Silksong of Celeste soms niet onderdrukken. Zo sereen als het spel begint, zo genadeloos wordt je richting het einde van de game afgestraft door spikes, hamers en draaiende messen. Gelukkig is er wel een soort bonfire-systeem, wat broodnodige rustpunten brengt in het steeds complexer wordende leveldesign. Toch zijn er stukken die ik vaker heb gezien dan me lief is. De runbacks naar de bazen zijn wel te overzien, maar soms duurde het toch best lang voordat er weer een veilig haventje met een 'Overseer' in zicht was. Dat leed werd wel verzacht door de prachtige muziek die het spel met zich meebrengt. Het doet denken aan een ambient/electro/chill-out sessie, die je zoektochten ondanks de subtiele vijandigheid een aangenaam gevoel geven. Die chille vibe verandert overigens wel tijdens sommige gevechten naar een lekker upbeat tempo.

Het begon zo rustig, maar fuck wat wordt deze game lekker moeilijk richting het eind! Hardcore platformgedeeltes, bazen waar je mee moet dansen en hier en daar FromSoftware-achtige verrassingen. Maar voordat je zover bent heb je kunnen genieten van een heel creatieve en ogenschijnlijk handgetekende prachtige metroidvania. Als je van dit genre houdt, zou het zonde zijn om deze te laten liggen!