Ik merk de laatste tijd dat veel mensen nogal bang zijn dat Marathon niets voor ze is. Daar hoef je niet bang voor te zijn: als het niets voor je is, zijn er genoeg andere games.

Ja, ik vind Marathon oprecht een van de leukste game-ervaringen is die ik recent heb gehad. Het verhaal, de sfeer, de samenwerkingen die ontstaan en natuurlijk de feel en movement waar Bungie om bekendstaat: het is bijkans ondenkbaar hoe ontzettend goed al die facetten zijn uitgewerkt. Ik kan niet ophouden met denken aan Marathon als ik ‘m niet aan het spelen ben. Dit is de beste online shooter die ik in jaren heb gespeeld.

Tegelijkertijd is Marathon inderdaad niet voor iedereen. Dat kan ik weten, want Marathon was in het begin ook niet voor mij. Ik zei een maand geleden nog in de podcast dat ‘ik de game niet leuk vind, juist omdat het een extraction shooter is’. Te moeilijk, te veel nadenken: ik luister liever naar de verhalen van anderen dan dat ik speel. Daar zou het bij blijven. Het is niet voor mij. En dat is prima.

Er is veel veranderd na tientallen uren spelen. Ik sta er nu compleet anders in, maar toch is Marathon nog steeds een game die mij intimideert. Kijk, ik worstel graag in games, maar enkel tot op zekere hoogte. Frictie is leuk, maar niet als je een game speelt met tegenzin. Eindeloos tegen dezelfde muur opbotsen heeft als spelformule geen hele lange houdbaarheidsdatum. Je moet willen terugkeren.

Eerlijk

Nu snap ik waarom Marathon zo interessant, mysterieus en vermakelijk is. Na tientallen uren spelen wil ik niets liever dan terugkeren naar het prachtige Tau Ceti IV. Maar zelfs nu is Marathon nog steeds een game met een UI die niet echt lekker werkt en waarin je alles kwijtraakt als je sterft. Dat is wel iets om je bewust van te zijn. De game heeft strenge wetten en kan daarom confronterend zijn.

Marathon voelt, for better or for worse, oneerlijk. Soms word je door iemand met een paars schild weggevaagd als je een kamer komt binnenlopen. Maar is dat eigenlijk oneerlijk? Want in principe hoef jij die kamer niet binnen te lopen. Je hoort de tegenstander. Je weet waar-ie zit, als je oplet. Alleen zo voelt dat niet – tenminste, niet in het begin.

Marathon laat je bungelen, zeker in het begin van de game. Om te begrijpen wat je verkeerd doet, moet je Marathon leren lezen. Je moet de taal spreken om wegwijs te worden. En dat kost tijd.

Je snapt niet waarom die ene vrachtauto in een zee van licht zweeft – maar da’s okay. Je snapt niet welke wapens je moet meenemen en wanneer en waarom – maar da’s okay. En nee, je snapt niet waarom die worm tegen je praat alsof ze je moeder is, maar zelfs dat is uiteindelijk okay. Want Marathon is een proces en dat proces kost tijd.

Het proces

Je grootste vijand als je Marathon gaat spelen is tijd. De tijd die je niet hebt om nog meer runs te doen, de tijd die het kost om alles te begrijpen en de tijd die verloren gaat als je je kostbare loot verliest. Je moet de tijd hebben, en willen hebben, om jezelf in Marathon te verliezen. Want nogmaals, Marathon is de start van een proces. 

Dat proces leert je dat Marathon eigenlijk heel simpel is. Marathon geeft je oneindig veel geweren, het boeit niet of je al je loot kwijtraakt omdat je sterft. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je niet weet wat je moet doen. Je moet gewoon missies voltooien - de rest is onbelangrijk. Dat is mij inmiddels overduidelijk. Ik snap eigenlijk niet waarom ik dit als beginner niet begreep. Maar ja, dat is dus wat de game ontoegankelijk maakt.

Betekent die ontoegankelijkheid dat de game sowieso niets voor jou is? Mogelijk, maar je moet dat advies wel een beetje op waarde schatten. Als ik in de podcast zeg dat de game ontoegankelijk is, heb ik het vooral tegen mensen die hun games kopen op basis van de sterrenrating op Bol.com. Als jij de podcast luistert, en je kunt een controller gebruiken, is Marathon prima te doen. Zolang je maar tijd hebt voor het proces.

Misschien heb je die tijd niet. Misschien wel. Of misschien ben je net als ik en blijft Marathon 80 uur lang best wel intimiderend. In al die gevallen is Marathon die tijd, of het gebrek eraan, dubbel en dwars waard. Zij die zich met een open vizier wenden tot Bungie’s jongste meesterwerk, snappen daarna op zijn minst wat deze game zo ontzettend ongewoon maakt - ook als je zelden online games speelt, of enkel in je eentje.

Het avontuur gaat met horten en stoten, maar trust the process. Dat is wat ik heb gedaan. Ik gun jou die ervaring ook. Wat kan er nou echt misgaan als je dit een kans geeft? Daarna zijn er nog steeds genoeg andere games. Er is enkel een goede kans dat je ze na Marathon even niet meer wilt spelen.